و من منتظر ماندم

و من منتظر موندم

در این اثر، قرمز و نارنجیِ غروب فقط رنگ نیستند؛
آن‌ها وزن زمان‌اند.
لحظه‌ای که خورشید در آخرین نفس‌هایش،
همه‌چیز را صادقانه‌تر نشان می‌دهد.
صخره، جای ایستادن نیست؛
جای ماندن است.
و انسانی که بر لبه آن نشسته، نه منتظر کسی‌ست
و نه منتظر اتفاقی؛
او منتظر خودش مانده است.
نگاه به خورشید قرمز،
نگاه به نقطه‌ای‌ست که امید و فرسودگی
در یک خط باریک به هم می‌رسند.
این تابلو درباره صبر منفعل نیست،
درباره انتخابِ ماندن در لحظه‌ای‌ست
که هنوز نور هست، حتی اگر رو به پایان باشد.
«و من منتظر ماندم» اثری‌ست برای فضاهایی
که قرار است سکوت داشته باشند
و حرف بزنند.
تابلویی یکتا، برای مخاطبی که
در رنگ، دنبال آرامش سطحی نیست
بلکه به دنبال معناست.
تک نسخه